nav_map_navigation_transparent Omgang met elkaar Overheid en samenleving Denken en kennis delen Mensen in wijken en buurten Europa Aarde en groei Beschavingsklik jij - wij - ik - hij - zij

Chapeau voor initiatiefwet asielkinderen

Geregeld worden we geconfronteerd met het menselijke drama van een totaal wanhopige, vernederlandste puber, omgeven door liefhebbende pleegouders, pleegfamilie, vrienden en bekenden, die dreigt te worden uitgezet. Zodra deze jonge asielzoekers een naam krijgen (Taida, Sahar, Mauro en ongeveer 20 nieuwe namen van jongeren in vergelijkbare nood ) worden we geconfronteerd met wetgeving en de toepassing ervan. Toepassing van de wetgeving hoort te passen bij de doelstellingen waarmee de wettelijke kaders zijn opgesteld. Helaas heeft het politieke klimaat bij de uitleg ervan de overhand .

Feiten: Wettelijke kaders en bedoelingen

Vreemdelingen die een verzoek tot verblijf indienen zijn asielzoekers. Zij blijven dat totdat ze weten wat hun status zal zijn en zijn in afwachting daarvan legaal in ons land. Asielbeleid werd mondiaal van belang geacht om mensen die moeten vluchten uit conflicthaarden een veilige plek te bieden. Vluchtelingen vallen onder de Nederlandse Vreemdelingen wetgeving, die is geworteld in VN Verdragen en EU beleid. Dat betekent dat het Verdrag inzake de rechten van de mens (IVRM) en het Verdrag betreffende de rechten van het kind (IVRK) van de VN de menselijke aspecten regelen die voor een asielzoeker oud of jong van groot belang zijn.

In Nederland is dat als volgt vastgelegd: Het asielrecht is van belang voor mensen die hun land ontvluchten, omdat zij worden vervolgd vanwege politieke of religieuze reden of omdat zij behoren tot een bepaalde bevolkingsgroep of tot een bepaalde sociale groep. De asielprocedure in Nederland is zo ingericht dat asielzoekers na binnenkomst in Nederland en na een eerste gehoor, waarin de identiteit, nationaliteit en reisroute worden vastgesteld, recht hebben op rechtsbijstand van een advocaat. Het is van groot belang dat de asielzoeker vanaf het begin van de procedure rechtsbijstand krijgt en geïnformeerd wordt over het verloop van de asielprocedure in Nederland.

Wetgeving is lastig sluitend te maken. Daarom worden er verbijzonderingen aangebracht en stellen we bestuurders aan die moeten beoordelen of er aan de wettelijke kaders en de wetsintenties wordt voldaan. Ondertekende verdragen zoals het IVRM en het IVRK behoren vanzelfsprekend als onderlegger voor de te nemen besluiten.

Europa telde in 2008 238.000 asielzoekers, in Nederland waren er in datzelfde jaar 13.400 (dat is 0,56% van het Europese totaal). Het aantal asielzoekers dat Nederland in 2008 telde was 0,8 per 1000 inwoners. Op Malta zijn er dan 6,4 asielzoekers per 1000 inwoners en op Cyprus 4,6 per 1000 Cyprioten.

Beoordeling

We hebben een aantal jaren geleden, toen de wereld en het politieke landschap er anders uitzag, zeer jonge asielzoekers in ons land opgenomen. Zij hebben daarbij ook recht op de toepassing van IVRK, dat Nederland in 1995 ondertekende. Bij alle beslissingen die vervolgens over het kind worden genomen hoort dus het belang van het kind voorop te staan.

Menselijk gezien is het onverantwoord de stelling te betrekken dat na acht jaar besluitenloosheid de nu 18 jarige volwassen is. En nu beoordeeld wordt tegen de kaders voor volwassenen, terwijl we eerder maar niet tot die beoordeling konden komen. Het heeft de schijn van weglopen bij lastige besluitneming, ten koste van een geïntegreerd jong mens dat zijn toekomst zijn familiebanden vrienden enz. in rook op ziet gaan. Een procedure die meer dan 8 jaar duurt en vervolgens in een negatief besluit eindigt lijkt me ook niet passen in het IVRM.

Voelen pleegouders en familie, die zich liefdevol en menselijk inspannen om getraumatiseerde kinderen op te vangen en te begeleiden tot volwassenheid, zich begrepen door hun eigen overheid? Of zijn zij door de huidige populistische hype in Nederland deel geworden van de migratieproblematiek die de Nederlandse politiek in de ban lijkt te houden?

Actualiteiten

De politieke spanning rond de besluitvorming over Mauro maakt ook duidelijk dat er in de beeldvorming veel op een hoop wordt gegooid. Migratie, allochtonen, asielzoekers, vreemdelingen, integratie, achterstandswijken en de kruistocht tegen de islam worden voor het gemak maar op een hoop gegooid. Te ingewikkeld voor heldere communicatie, rijp voor de snelle oneliner: niemand er meer bij. Zo verdwijnen beschaafde, wettelijke kaders samen met toe te juichen humane inzet in een black box. Veel onrecht wordt daarmee een feit.

Het is toe te juichen dat de initiatiefwet voor asielkinderen de beschaving weer boven water tilt en aan een zeer onwenselijke situatie voor ongeveer 800 jongeren een einde probeert te maken.

Lily Jacobs